Roland Łukasiewicz

          Wypadki ostatnich dni, tygodni, pokazują coraz gorszą kondycję polskiego społeczeństwa jeśli chodzi o bezpieczeństwo i reagowanie na przemoc. Bestialskie zamordowanie reagującego na wandalizm policjanta, noże i przemoc w szkołach gimnazjalnych i inne objawy społecznego znieczulenia i zdziczenia. Należałoby się zastanowić co jest tego przyczyną. Nie zmienił się – zakładam- nasz stosunek do przemocy  i przejawów agresji nie chcemy tego i jednocześnie boimy się. Gdzie jednak znajduje się nasza reakcja? Gdzie objawy dawno zapomnianego sąsiedzkiego reagowania na przejawy wychodzenia poza normy społeczne. Boimy się? Ale dlaczego? Czy dlatego, że zobojętnieliśmy wobec tych zjawisk i uważamy, że dopóki nas nie dotyczą, dopóty nie musimy reagować? Czy może dlatego, że boimy się reagować bo dbamy o własne bezpieczeństwo? (jeśli jednak nie zareagujemy to będzie się to rozprzestrzeniać). A może strach wynika z tego, że w naszych realiach prawnych bandzior, morderca, gwałciciel i różni inni tego rodzaju, mają większe prawa od normalnych obywateli? Że zdajemy sobie sprawę z tego, iż reagując narażamy siebie nie tylko na bezpośredni atak ale także decydujemy się, w razie reakcji, na ryzyko stawienia się przed sądem i zeznawania. Zabiera to nasz czas, nerwy, zdrowie. A może jesteśmy po prostu leniwi?

      Odpowiedzi na te nurtujące pytania, musimy znaleźć w sobie, być może będziemy musieli odpowiedzieć sobie na pytanie jak bardzo się boimy. Niezależnie jednak od własnej refleksji powinniśmy mieć do tego pewien oręż – oręż w postaci solidnego i egzekwowanego prawa. Prawa, które będzie stanowić jednoznacznie - jeśli bandyta zostanie złapany na gorącym uczynku to kara jaką otrzyma będzie szybka sprawiedliwa i nieodwołalna. Tylko te warunki sprawią, że to nie my będziemy się bać a ci którzy łamią prawo. Oczywiście jest to bardzo uproszczony, wręcz ułamkowy sposób ratowania sytuacji. Jest on jednak w skali czasu najszybszym i najefektywniejszym sposobem reagowania na brutalizację dnia codziennego. Prócz tego powinniśmy oczywiście wziąć daleko idące wychowanie, sferę pedagogiczną, socjalizację i całość materii składającej się na tworzenie norm społecznych. Może zatem warto już zacząć bo czas nie stoi w miejscu a brak reakcji normalizującej interakcje społeczne może tylko pogorszyć sytuację.