Roland Łukasiewicz

Zawód jaki wykonuję zmusza mnie, niestety dokładnie - zmusza do oglądania od czasu do czasu telewizji. Niektóre programy cyklicznie. Siedzę wiec przed okienkiem i coraz częściej zadaję sobie pytanie - dokąd zmierzamy z naszą telewizją, z naszą kulturą dnia codziennego.  Ostatnim razem, jako, że jestem miłośnikiem sportów zimowych, szczególnie snowboardu, oglądałem na TVN kilka osób z tzw. górnych szpalt medialnych opisujących zabawy na śniegu, akcesoria do uprawiania sportów zimowych i oczywiście modę na stoku. W niniejszym artykule porzucę wszelkie tematy prócz rzeczonej mody i nauki jazdy na nartach (też tam było). Zacznijmy od pierwszego. Usłyszałem w tymże programie, iż prowadzący program, pominę milczeniem nazwiska, przez 6 tygodni, słownie sześć tygodni, uczyli się jazdy na nartach. Z całym szacunkiem dla gatunku ludzkiego ale przez  6 tygodni można małpę nauczyć freeride’u na stoku, a to co zobaczyliśmy w wykonaniu  prowadzących było żałosnym pokazem braku wszelkich umiejętności korzystania z nart. Miałem to szczęście być ostatnio na nartach i obserwowałem jak uczą się inni zjeżdżać. Dosłownie wystarczy kilka godzin by z zupełnego laika zrobić dość dobrego narciarza. Kim zatem są osoby pokazujące się w telewizji skoro po kilku tygodniach nie potrafią ustać na nartach? Co oni w ogóle robią w TV? Dotyczy to szczególnie pewnego Pana, którego kita z jakiegoś biednego zwierzaka przyczepiona do kasku wyglądała żałośniej niż przysłowiowy goździk przy kożuchu. Kto znalazł i wylansował tego gościa? Nie dość, że ma zero pojęcia o jakimkolwiek stylu, to jeszcze brak mu umiejętności uczenia się i samokrytyki. Kto korzysta z usług tego „pana”? I wracam do zadanego pytania na początku dokąd zmierzamy? Jeśli w takim kierunku jak zjazd „PaJacykowa” to tragedia nasza jest już bliska.