Roland Łukasiewicz

Współczesna scena polityczna stanowi wypadkową działań jakie zostały podjęte po 89 roku związanych z przemianami społeczno politycznymi i przede wszystkim gospodarczymi. To także wypadkowa całego funkcjonowania polityki polskiej po II wojnie światowej. Połączonych elementów byłych idei i ideologii, tworzących fundamenty społeczne w dwudziestoleciu między wojennym z ponowoczesnymi ideami demokracji, pluralizmu i liberalizmu. Z filozoficznego punktu widzenia moglibyśmy zatem dojść do wniosku, że obecnie kreowana polityka to swego rodzaju mix wielości poglądów ideologicznych popieranych przez różnorodne partie polityczne. Niestety mix w dosłownym tego słowa znaczeniu bez ładu i składu a o tego mdły jak przysłowiowe flaki z olejem.

Scena 1. partie polityczne

Każda partia polityczna chce tego samego –władzy – to wiemy! Władza do czego jest potrzebna? Najprawdopodobniej do rządzenia innymi?!. Każda partia zatem ma ochotę rządzić innymi. Rządzenie innymi składa się w głównej mierze z wykorzystywania innych do własnych celów. To logika. Bez sensu jest rządzić kimś po to by robić mu dobrze. Bez podtekstów. Z tego można wyciągnąć wniosek, iż zdobycie władzy i wybory służą li tylko grupce osób, które będą miały to szczęście dostać się na szczyty jakiejkolwiek władzy. Reszta – czyli wyborcy - pozostają w odstawce do kolejnych wyborów, kiedy znów będą potrzebni. Stąd też logiczny wniosek, że wszelkie obiecywani wyborcze też służą tylko jednemu celowi, wspomnianemu wyżej. Całość tego procederu przypomina, ni mniej ni więcej, tylko łańcuszek szczęścia, bądź piramidę finansową. Obie rzeczy sprzeczne z prawem. Choć występujące w przyrodzie społecznej. Jak więc zaprzeczyć temu logicznemu rozumowaniu i przerwać łańcuszek? Jest jedna możliwość, taka sama jak w dobrze funkcjonującym prawie. Weryfikacja władzy i wyciąganie konsekwencji z niedotrzymanych umów społecznych. W przypadku władzy to uczestniczenie w wyborach i „wycinanie” brzydko mówiąc kłamczuszków. W przypadku prawa stanowionego, też jest możliwość tyle, że już po stronie instytucji. Może być ustanowione najlepsze prawo w danym kraju, nic z niego nie będzie jeśli nie będzie konsekwentnego egzekwowania prawa. Przykładowo co nam po zakazie palenia papierosów w miejscu publicznym jeśli nikt tego nie pilnuje, ani straż miejska, ani policja a jeśli już dojdzie do sytuacji mandatowej to są one śmiesznie małe. To dotyczy każdej sytuacji podlegającej regulacji prawnej. Ale wracając do tematu – weryfikacja polityków byłaby bardziej możliwa gdyby usunąć obecnie działającą ordynację wyborczą. Uniemożliwia ona weryfikację indywidualnych polityków. Niestety Panie Czarnecki (coś przyczepiłem się do tej osoby). Temat ordynacji to jednak materiał na o wiele większe opracowanie.

Scena II. Kultura polityczna

Skoro jak już wspomnieliśmy powyżej nie mamy, póki co wpływu na obecnie panującą scenę polityczną to możemy przynajmniej pokontestować kulturę sprawowania władzy. Wpływa ona na obecny stosunek obywateli do władzy. Milej bowiem oglądać facecjonistycznego Palikowa niż szczekającego wciąż Kurskiego (skąd ten psi przydomek?!). Tak więc lubimy oglądać, a raczej - wolimy oglądać - miłych i ogarniętych polityków, którzy prócz tego, ze pełnią pewne funkcje są także elokwentni i potrafią ogarnąć swoje emocje polityczne. Potrafią zatem przekazywać informacje szerszej rzeszy ludzi w sposób nie naskakujący, spokojny, nie szczekliwy. Tu można spolaryzować naszą obecną scenę na dwie wyraźne opcje PiS i PO. Obie różnią się sposobem wypowiedzi. Każdy nawet najbardziej zaciekły politycznie osobnik, w końcu będzie miał dość wojny i w pewnym momencie zatęskni za spokojną konwersacją. Czy jednak w naszej polityce jest to możliwe? Czy w ogóle w polityce jest to możliwe?

CDN